ပိုင္စိုးေ၀ၾကီးရဲ႕ ကဗ်ာစာအုပ္အမည္ကိုက “ဣတၳိယေတာင္တန္း”တဲ့၊ ေလာကီဆန္လြန္းလွပါေပ့။ မာတုဂါမ အရိပ္ေတြ ထင္းထင္းၾကီးေပၚေနပါေရာလား။ ဗုဒၶအရွင္နဲ႕ ရွင္အာနႏၵာတို႕ရဲ႕ ကုသိနာရံုေနာက္ဆံုးစကား၀ုိင္းမွာ မာတုဂါမအေရးကို ေဆြးေနခဲ့ၾကတာ အမွတ္ရမိပါေသးေတာ့တယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို “ကုသိနာရံုဆင္ဖိုနီ” ကဗ်ာရွည္မွာ ဒီလို ေရးမွတ္ခဲ့ဖူးရဲ႕။
“ရွင္အာနန္မွာ
ေမးခြန္းေတြတိုးလာခဲ့ျပန္ေပါ့။
ရဟန္းတစ္ပါးနဲ႕ အမ်ိဳးသမီးထုဆက္ဆံေရး
နည္းေပးခဲ့ပါဦးတဲ့
တိုတိုရွင္းမိန္႔ဆိုတယ္
“မၾကည့္နဲ႕ အာနႏၵာ” တဲ့
“မၾကည့္လို႔ မျဖစ္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဘုရား” တဲ့
“မေျပာနဲ႕ကြာ အာနႏၵာ”တဲ့။
“မေျပာလို႕လည္း မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ေကာ ဘုရား”တဲ့
“ သတိသာ ထားေပေရာ အာနႏၵာ ”တဲ့။”
မူရင္းေလးလည္း ေဖာ္ျပခ်င္ပါေသးတယ္။
“ကထံ မယံ ဘေႏၱ မာတုဂါေမ ပဋိပဇၨာမ။”
“အဒႆနံ အာနႏၵ”
“ဒႆေန ဘဂ၀ါ သတိ ကထံ ပဋိပဇၨိတဗၺံ။”
“အနာလာေပါ အာနႏၵ”
“အာလပေႏၱန ပန ဘေႏၱ ကထံ ပဋိပဇၨိတဗၺံ”
“သတိ အာနႏၵ ဥပဌာေပတဗၺာ။”
ဒီဓမၼဒိုင္ယာေလာ့ဂ္ေလးကို အရွင္ဇနကာဘ၀ံသက အဖြင့္က်မ္းေတြနဲ႕ညွိႏိႈင္းၿပီး ဒီလို ရွင္းျပခဲ့တာပါ။
(၁။ အဒႆနံ။ မိမိ၏ ပရိယတ္ပဋိပတ္တရား၌ စိတ္၀င္စား၍ ၾကိဳးစားေနေသာ ရဟန္းမွာ မာတုဂါမကို မျမင္ ရလွ်င္ ေလာဘစိတ္လည္း မျဖစ္၊စိတ္လႈပ္ရွားမႈလည္း မျဖစ္၊ မိမိ၏ ပရိယတ္ပဋိပတ္တရားအေပၚ၌သာ စိတ္၀င္ စား၍ေနေသာေၾကာင့္“မျမင္ရျခင္း”ကို အေကာင္းဆံုးအက်င့္အျဖစ္ ပထမစည္းထားေတာ္မူသည္။ (နဂိုကပင္ စိတ္မထိန္းပဲ ၾကံခ်င္ရာၾကံေနသူအတြက္ မျမင္ရေသာ္လည္း စိတ္အားျဖင့္သြားေနမည္ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ မျမင္ရ ရံုမွ်ကို အေကာင္းဆံုးဟု ဆိုမရေသးပါ။)
၂။အနာလာေပါ။ စကားေျပာမိလွ်င္ ရင္းႏွီးမႈျဖစ္၏၊ ရင္းႏွီးမႈျဖစ္လွ်င္ စိတ္ေဖာက္ျပန္မႈျဖစ္တတ္၏။ ေဖာက္ျပန္ မႈျဖစ္လွ်င္ သီလပ်က္၍ အပါယ္ေလးပါးသို႕ ေရာက္တတ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္စကားမေျပာျခင္းကို အေကာင္းဆံုး အက်င့္အျဖစ္ ဒုတိယစည္းထားေတာ္မူသည္။
၃။အာလပေႏၱန။ မာတုဂါမက “ဒီေန႕ ဘာေန႕ပါလဲ” ဟုေမးလွ်င္ ျပန္ေျဖရလိမ့္မည္။“ သီလေပးပါ” ဟုေတာင္း လွ်င္ ေပးရလိမ့္မည္။ “တရားနာလိုပါသည္”ဟု ေလွ်ာက္လွ်င္ တရားစကားေျပာရလိမ့္မည္။ ျပႆနာေမးလွ်င္ ေျဖရလိမ့္မည္။
စကားမေျပာလွ်င္ ကဲ့ရဲ႕ခံရ။ ဤသို႕ရဟန္းေကာင္းမ်ားျပဳထိုက္ေသာအလုပ္ျဖစ္၍ စကားမေျပာဘဲေနေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို“ဒီကုိယ္ေတာ္ကအအၾကီးပဲ၊” “ဒီကိုယ္ေတာ္က အထိုင္းၾကီးပဲ” ဒီကိုယ္ေတာ္က စားၿပီးေတာ့ ၾကိဳးနဲ႕ တုပ္ထားသလိုထုိင္ေနတာပဲ” ဤသို႕စသည္ျဖင့္ အျပစ္တင္ကာ အကုသိုလ္ျဖစ္စရာရွိ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ စကား ေျပာခြင့္ၾကံဳလွ်င္--
၄။သတိ ဥပ႒ာေပတဗၺာ။ အမိလို႕ သတိထားလိုက္၊ အမ ႏွမလို႕ သတိထားလိုက္၊ သမီးလို႕ သတိထားလိုက္။ ဤသို႕သတိထားႏိုင္လွ်င္ ေမတၱာစိတ္သာျဖစ္ဖို႕ ရွိ၏။ ေဖာက္ျပန္ေသာစိတ္ကား မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ စကားေျပာခြင့္ၾကံဳလာလွ်င္သတိထားဖို႔ရာတတိယစည္းထားေတာ္မူသည္။(သုတ္မဟာ၀ါဘာသာဋီကာ၊ဒု၊၄၅၂။)
(၂)
ေဒသနာေတာ္မူရင္းကို စဖတ္လိုက္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ နည္းနည္းေတာ့ ျပာသြားပါတယ္။ မာတုဂါမမၾကည့္ရ၊ မာတုဂါမစကားမေျပာရ ဆိုေတာ့ေလ။ေ၀းၿပီေပါ့။သူ႕မွာက ထသြားထလာတယ္လီဖုန္းေလးတစ္လံုးကလည္း ရွိၿပန္၊ ဂူးဂဲလ္ခ်တ္တင္းအေကာင့္ေလးတစ္ခုကိုလည္း ဖန္တီးထားျပန္ဆိုေတာ့ ခက္ခက္ရခ်ည္ရဲ႕။ မေျပာရေတာ့ ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဗာရာဏသီမွာ ခါနာနိမ္း(စားစရာမရွိ)၊ ဂ်ကာနိမ္း(ေနစရာမရွိ)ျဖစ္သြားေခ်မေပါ့။ မိခင္ေတြ အမ ႏွမေတြနဲ႕ စကားေျပာရေပဦးမွာ မဟုတ္လား။
ရွင္အာနႏၵာကို ေက်းဇူးတင္ကာ အခါခါဦးညြတ္မိပါေတာ့တယ္။ “မေျပာလို႕လည္း မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ေကာ ဘုရား” တဲ့။ Woh Good Question! ပစၥည္းေလးပါးအမွီအခိုရွာၿပီး သာသနာ့၀န္ထမ္းေနရတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးအတြက္ကေတာ့ ဒကာေတြ ၾကည္ညိဳရုံနဲ႕ မၿပီးဘဲကိုး။ ဒကာမေတြရဲ႕ ယံုၾကည္ေလးျမတ္မႈကလည္း အေရးၾကီးတဲ့ အခန္းက ပါေနခဲ့တာပါ။( အဟမ္း အဟမ္း ဆြမ္ခံၾကြခ်ိန္မွာ ဒကာမၾကည္ညိဳမွ ဟင္းေကာင္းေကာင္း စားခဲ့ရတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။)
၀ိပႆနာေဒသနာျပၿပီး သံသရာၿငီးေငြ႕ေၾကာင္းတရားေတြ ေဟာေတာ္မူခဲ့တဲ့ လယ္တီဆရာေတာ္ၾကီးကိုယ္တိုင္ လည္း အဲဒါကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ခဲ့ေလသေပါ့။ ကမၼ႒ာန္းဆရာဟာ ကာမဂုဏ္ရဲ႕ အျပစ္ကို ေထာက္ျပရေလ့ရွိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားမ်ားနဲ႕ အမ်ိဳးသားေယာဂီဆရာေတြရဲ႕ ကာမဂုဏကထာမွာ မာတုဂါမေတြက ထိပ္တန္းေခါင္းစဥ္အျဖစ္ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ေရွာင္ၾကကြင္းၾက ဖယ္ရွားၾကေလာ့။
အမ်ိဳးသမီးကမၼ႒ာန္းနည္းျပ ဆိုရင္ေတာ့ ေယာက္်ားေတြကို ကာမဂုဏ္ဇယားကြက္ထဲထည့္ၿပီး ေနာက္နားမွာ ေတာ့ “ ရွင္းလင္းဖယ္ရွားရန္” လို႕ မွတ္ခ်က္ေပးထားမယ္ထင္ပါရဲ႕။အဲဒီလိုမွ မဖယ္ရွားခ်င္ေသးဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ဘေလာ့ဂါမိတ္ေဆြနာမည္ၾကီး စာေရးဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို
“ခုေတာ့ ဒီမွာေလ..
စိတ္လက္ခႏၶာေတြ… အထပ္ထပ္ တုပ္ေႏွာင္ခံထားရ…
ရုန္းမရ… ဖယ္မရ…
တကယ္တမ္းက ပိုးသားမွ်င္ေလးေတြမွ်…။
ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့...
"က်မခ်စ္ျမဲ သံသာ၀ဲမွ
ခြဲထြက္ခ်င္ဘူး တပ္မက္ဦးမည္.. "ဆိုတဲ့
ၾကည္ေအးရဲ႕ သစၥာသစ္ကိုပဲ သီခ်င္းလုပ္ဆို...။” ျဖစ္ရေခ်ဦးမေပါ့။
ေမးခြန္းေတြတိုးလာခဲ့ျပန္ေပါ့။
ရဟန္းတစ္ပါးနဲ႕ အမ်ိဳးသမီးထုဆက္ဆံေရး
နည္းေပးခဲ့ပါဦးတဲ့
တိုတိုရွင္းမိန္႔ဆိုတယ္
“မၾကည့္နဲ႕ အာနႏၵာ” တဲ့
“မၾကည့္လို႔ မျဖစ္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဘုရား” တဲ့
“မေျပာနဲ႕ကြာ အာနႏၵာ”တဲ့။
“မေျပာလို႕လည္း မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ေကာ ဘုရား”တဲ့
“ သတိသာ ထားေပေရာ အာနႏၵာ ”တဲ့။”
မူရင္းေလးလည္း ေဖာ္ျပခ်င္ပါေသးတယ္။
“ကထံ မယံ ဘေႏၱ မာတုဂါေမ ပဋိပဇၨာမ။”
“အဒႆနံ အာနႏၵ”
“ဒႆေန ဘဂ၀ါ သတိ ကထံ ပဋိပဇၨိတဗၺံ။”
“အနာလာေပါ အာနႏၵ”
“အာလပေႏၱန ပန ဘေႏၱ ကထံ ပဋိပဇၨိတဗၺံ”
“သတိ အာနႏၵ ဥပဌာေပတဗၺာ။”
ဒီဓမၼဒိုင္ယာေလာ့ဂ္ေလးကို အရွင္ဇနကာဘ၀ံသက အဖြင့္က်မ္းေတြနဲ႕ညွိႏိႈင္းၿပီး ဒီလို ရွင္းျပခဲ့တာပါ။
(၁။ အဒႆနံ။ မိမိ၏ ပရိယတ္ပဋိပတ္တရား၌ စိတ္၀င္စား၍ ၾကိဳးစားေနေသာ ရဟန္းမွာ မာတုဂါမကို မျမင္ ရလွ်င္ ေလာဘစိတ္လည္း မျဖစ္၊စိတ္လႈပ္ရွားမႈလည္း မျဖစ္၊ မိမိ၏ ပရိယတ္ပဋိပတ္တရားအေပၚ၌သာ စိတ္၀င္ စား၍ေနေသာေၾကာင့္“မျမင္ရျခင္း”ကို အေကာင္းဆံုးအက်င့္အျဖစ္ ပထမစည္းထားေတာ္မူသည္။ (နဂိုကပင္ စိတ္မထိန္းပဲ ၾကံခ်င္ရာၾကံေနသူအတြက္ မျမင္ရေသာ္လည္း စိတ္အားျဖင့္သြားေနမည္ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ မျမင္ရ ရံုမွ်ကို အေကာင္းဆံုးဟု ဆိုမရေသးပါ။)
၂။အနာလာေပါ။ စကားေျပာမိလွ်င္ ရင္းႏွီးမႈျဖစ္၏၊ ရင္းႏွီးမႈျဖစ္လွ်င္ စိတ္ေဖာက္ျပန္မႈျဖစ္တတ္၏။ ေဖာက္ျပန္ မႈျဖစ္လွ်င္ သီလပ်က္၍ အပါယ္ေလးပါးသို႕ ေရာက္တတ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္စကားမေျပာျခင္းကို အေကာင္းဆံုး အက်င့္အျဖစ္ ဒုတိယစည္းထားေတာ္မူသည္။
၃။အာလပေႏၱန။ မာတုဂါမက “ဒီေန႕ ဘာေန႕ပါလဲ” ဟုေမးလွ်င္ ျပန္ေျဖရလိမ့္မည္။“ သီလေပးပါ” ဟုေတာင္း လွ်င္ ေပးရလိမ့္မည္။ “တရားနာလိုပါသည္”ဟု ေလွ်ာက္လွ်င္ တရားစကားေျပာရလိမ့္မည္။ ျပႆနာေမးလွ်င္ ေျဖရလိမ့္မည္။
စကားမေျပာလွ်င္ ကဲ့ရဲ႕ခံရ။ ဤသို႕ရဟန္းေကာင္းမ်ားျပဳထိုက္ေသာအလုပ္ျဖစ္၍ စကားမေျပာဘဲေနေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို“ဒီကုိယ္ေတာ္ကအအၾကီးပဲ၊” “ဒီကိုယ္ေတာ္က အထိုင္းၾကီးပဲ” ဒီကိုယ္ေတာ္က စားၿပီးေတာ့ ၾကိဳးနဲ႕ တုပ္ထားသလိုထုိင္ေနတာပဲ” ဤသို႕စသည္ျဖင့္ အျပစ္တင္ကာ အကုသိုလ္ျဖစ္စရာရွိ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ စကား ေျပာခြင့္ၾကံဳလွ်င္--
၄။သတိ ဥပ႒ာေပတဗၺာ။ အမိလို႕ သတိထားလိုက္၊ အမ ႏွမလို႕ သတိထားလိုက္၊ သမီးလို႕ သတိထားလိုက္။ ဤသို႕သတိထားႏိုင္လွ်င္ ေမတၱာစိတ္သာျဖစ္ဖို႕ ရွိ၏။ ေဖာက္ျပန္ေသာစိတ္ကား မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ စကားေျပာခြင့္ၾကံဳလာလွ်င္သတိထားဖို႔ရာတတိယစည္းထားေတာ္မူသည္။(သုတ္မဟာ၀ါဘာသာဋီကာ၊ဒု၊၄၅၂။)
(၂)
ေဒသနာေတာ္မူရင္းကို စဖတ္လိုက္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ နည္းနည္းေတာ့ ျပာသြားပါတယ္။ မာတုဂါမမၾကည့္ရ၊ မာတုဂါမစကားမေျပာရ ဆိုေတာ့ေလ။ေ၀းၿပီေပါ့။သူ႕မွာက ထသြားထလာတယ္လီဖုန္းေလးတစ္လံုးကလည္း ရွိၿပန္၊ ဂူးဂဲလ္ခ်တ္တင္းအေကာင့္ေလးတစ္ခုကိုလည္း ဖန္တီးထားျပန္ဆိုေတာ့ ခက္ခက္ရခ်ည္ရဲ႕။ မေျပာရေတာ့ ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဗာရာဏသီမွာ ခါနာနိမ္း(စားစရာမရွိ)၊ ဂ်ကာနိမ္း(ေနစရာမရွိ)ျဖစ္သြားေခ်မေပါ့။ မိခင္ေတြ အမ ႏွမေတြနဲ႕ စကားေျပာရေပဦးမွာ မဟုတ္လား။
ရွင္အာနႏၵာကို ေက်းဇူးတင္ကာ အခါခါဦးညြတ္မိပါေတာ့တယ္။ “မေျပာလို႕လည္း မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ေကာ ဘုရား” တဲ့။ Woh Good Question! ပစၥည္းေလးပါးအမွီအခိုရွာၿပီး သာသနာ့၀န္ထမ္းေနရတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးအတြက္ကေတာ့ ဒကာေတြ ၾကည္ညိဳရုံနဲ႕ မၿပီးဘဲကိုး။ ဒကာမေတြရဲ႕ ယံုၾကည္ေလးျမတ္မႈကလည္း အေရးၾကီးတဲ့ အခန္းက ပါေနခဲ့တာပါ။( အဟမ္း အဟမ္း ဆြမ္ခံၾကြခ်ိန္မွာ ဒကာမၾကည္ညိဳမွ ဟင္းေကာင္းေကာင္း စားခဲ့ရတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။)
၀ိပႆနာေဒသနာျပၿပီး သံသရာၿငီးေငြ႕ေၾကာင္းတရားေတြ ေဟာေတာ္မူခဲ့တဲ့ လယ္တီဆရာေတာ္ၾကီးကိုယ္တိုင္ လည္း အဲဒါကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ခဲ့ေလသေပါ့။ ကမၼ႒ာန္းဆရာဟာ ကာမဂုဏ္ရဲ႕ အျပစ္ကို ေထာက္ျပရေလ့ရွိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားမ်ားနဲ႕ အမ်ိဳးသားေယာဂီဆရာေတြရဲ႕ ကာမဂုဏကထာမွာ မာတုဂါမေတြက ထိပ္တန္းေခါင္းစဥ္အျဖစ္ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ေရွာင္ၾကကြင္းၾက ဖယ္ရွားၾကေလာ့။
အမ်ိဳးသမီးကမၼ႒ာန္းနည္းျပ ဆိုရင္ေတာ့ ေယာက္်ားေတြကို ကာမဂုဏ္ဇယားကြက္ထဲထည့္ၿပီး ေနာက္နားမွာ ေတာ့ “ ရွင္းလင္းဖယ္ရွားရန္” လို႕ မွတ္ခ်က္ေပးထားမယ္ထင္ပါရဲ႕။အဲဒီလိုမွ မဖယ္ရွားခ်င္ေသးဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ဘေလာ့ဂါမိတ္ေဆြနာမည္ၾကီး စာေရးဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို
“ခုေတာ့ ဒီမွာေလ..
စိတ္လက္ခႏၶာေတြ… အထပ္ထပ္ တုပ္ေႏွာင္ခံထားရ…
ရုန္းမရ… ဖယ္မရ…
တကယ္တမ္းက ပိုးသားမွ်င္ေလးေတြမွ်…။
ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့...
"က်မခ်စ္ျမဲ သံသာ၀ဲမွ
ခြဲထြက္ခ်င္ဘူး တပ္မက္ဦးမည္.. "ဆိုတဲ့
ၾကည္ေအးရဲ႕ သစၥာသစ္ကိုပဲ သီခ်င္းလုပ္ဆို...။” ျဖစ္ရေခ်ဦးမေပါ့။
No comments:
Post a Comment